با سعدی بزرگ

مرا تو جان شیرینی به تلخی رفته از اعضا

                                              الا ای جان به تن باز آوگرنه تن به جان اید

بز

تصویر آن قله برف پوش همه تصویرهای دیگر را پوشانده است.....

قله .......همیشه راهی هست .بزهایی هستند که کوره راههایی می سازند و وجب وجب جلو میروند

تا انجا که میبینی لکه سیاهی بردیواره صاف کوه در حال حرکت است.

عاشق این راه های بکرم .راه هایی که خودت اولین نفر ی هستی که تصرفشان می کنی....